BLUE SEGMENT, WHITE CENTER
(Or why I didn't go to
Russia to marry the singer)
—from paintings by Kandinsky
The birds sing a blue tic-tac-toe with the moon
and ideals carve themselves into oars
to row us across the crest of the 20th century.
Myth and language are buried
in the algebraic equation of the sun,
and the artist's palette. Private symbols
explode,
sawhetting across the industrial calligraphy of
the sky.
Einstein was right: gravity bends light.
All this deliberation on the natural state
and the shadow of our eventual death
feeds my guilt; I am trapped into accepting
the evolution of air, the shifting of time,
grace notes on the telephone wires,
the piano's thoughts colliding with dust motes—
The hunger of a dream waking
a contextual tableau we punctuated
with molecular definitions
and artificial boundaries
between nations, peoples, lovers.
But I tire of explaining how the open-
armed lover on the Street of Painters waits with shackles.
When the storyline gets tangled in barbed wire,
the politic wind merely teases it into shape;
it knows no boundaries, no border guards
maintaining order
by calling it love, or sings arias til death do us part.
xox is
how the game is played out
xxo with
illiterate kisses and hugs on ransom notes
xy so
that chromosomes may evenly divide.
Blue segment, white center:
a flock of birds painted on the channel wall,
suspended flight across the water.
In the muddied clarity between shoreline
and hidden river, distant ships trick the eye
into believing they navigate the land too
their masts, thin reeds in the autumn wind.
Sinking its teeth upon a reflection
of the moon, how easily the swamp
is placated by its own origin,
its own death.
8/20/92
Schiphol, Amsterdam
(Of waarom ik niet naar Rusland ging om de
zanger te trouwen)
—naar schilderijen van Kandinsky
De vogels zingen een blauw boter-kaas-en-eieren
met de maan
en idealen snijden zichzelf in spanen
om ons over de top van de 20ste eeuw te roeien.
Mythe en taal zijn begraven
in de algebra-vergelijking van de zon,
en het palet van de kunstenaar. PrivÈ symbolen
ontploffen en
maken lobben over de industrie-kalligrafie van
de hemel.
Einstein had gelijk: de zwaartekracht buigt
het licht.
Al dit zware denken over de natuurlijke staat
en de schaduw van, ten laatste, onze dood
voedt mijn schuld; ik zit gevangen in 't
aanvaarden van
de evolutie van de lucht, het verschuiven van de
tijd,
siernoten op de draden voor de telefoon,
de gedachten van de piano die met stofdeeltjes
botsen
De honger van een droom wekte een
contextueel tableau, wij punctueerden
het met molekulaire definities
en kunstmatige grenzen
tussen naties, volkeren, geliefden.
Maar ik word moe van uit te leggen hoe de ge-
liefde met open armen op de Schildersstraat met
boeien wacht.
Als de draad van het verhaal in prikkeldraad
raakt verstrikt,
toupeert de gewiekste wind hem alleen maar in
vorm;
hij kent geen grenzen, geen grenswachten
handhavende de orde
door het liefde te noemen, of zingt geen aria's totter dood
ons scheidt.
xox speel
je het spel
xxo met
ongeletterde kussen en zoentjes op losgeld briefjes
xy opdat
chromosomen zich gelijkelijk verdelen
Blauw segment, wit middelpunt:
een vlucht vogels geschilderd op de kanaalwal,
ontheven vlucht over het water.
In de troebele klaarte tussen kustlijn
en verborgen rivier bedriegen verre schepen het
oog
tot het gaat geloven dat ze ook het land
bevaren
hun masten, dunne rieten in de herfst.
Hoe ótelkens als het zijn tanden zet in een
weerspiegeling
van de maanó makkelijk wordt het moeras
verzoend met zijn eigen bestaan,
zijn eigen dood.
20/08/92
Maureen Hurley, Schiphol, Amsterdam
SHORT V for Swans
Evolution into the air, the shifting of time,
The lover was waiting with shackles.
SHORT V for Swans
BLUE SEGMENT, WHITE CENTER
(Or why I didn't go to Russia to marry the singer)
—from paintings by Kandinsky
The birds sing a blue tic-tac-toe with the moon
and ideals carve themselves into oars
to row us across the crest of the 20th century.
Myth and language are buried
in the algebraic equation of the sun,
and the artist's palette. Private symbols explode,
sawhetting across the industrial calligraphy of the sky.
All this deliberation on the natural state
and the shadow of our eventual death.
grace notes on the telephone wires,
the piano's thoughts colliding with dust motes—
The hunger of a dream waking
a contextual tableau we punctuate
with molecular definitions
and artificial boundaries
between nations, peoples, lovers.
When the storyline gets tangled in barbed wire,
the wind merely teases it into shape;
it knows no boundaries, no border guards,
no futile circus maintaining order.
Sharpening its teeth upon the dream of the moon,
speaking in circular rhythms, the swamp
knows its own origin, its own death.
rev 1993 for We Are Not Swans, with Cecelia Woloch
had to make it shorter, to fit the page.
had to make it shorter, to fit the page.
No comments:
Post a Comment